Η γονεϊκότητα δεν ξεκινά με τη γέννηση του παιδιού. Ξεκινά πολύ νωρίτερα, από τη δική μας παιδική ηλικία, από τη σχέση που δημιουργήσαμε με τους γονείς μας και από τα χαρακτηριστικά που χαρήκαμε, αλλά και από εκείνα που μας πλήγωσαν βαθιά και δεν θα θέλαμε να μεταδώσουμε στα δικά μας παιδιά.
Όταν αποφασίζουμε να γίνουμε γονείς, κουβαλάμε μαζί μας προσδοκίες, επιθυμίες και υποσχέσεις προς τον εαυτό μας. Φανταζόμαστε πώς θα είναι το παιδί μας, πώς θα είμαστε εμείς ως γονείς και πώς θα είναι ο σύντροφός μας σε αυτόν τον νέο ρόλο.
Όμως η πραγματικότητα έρχεται να συναντήσει και συχνά να διαλύσει τις φαντασιώσεις μας.
Μέσα από την καθημερινή φροντίδα, από το τάισμα, το μπάνιο, τον ύπνο, το κλάμα και το παιχνίδι, καλούμαστε να αναγνωρίσουμε τις ανάγκες του παιδιού, αλλά και να έρθουμε σε επαφή με τις δικές μας αντοχές, τις αγωνίες και τις ανασφάλειές μας. Η σχέση με το παιδί φέρνει στην επιφάνεια πλευρές του εαυτού μας που ίσως μέχρι τότε παρέμεναν αθέατες.
Ταυτόχρονα, το παιδί δεν έρχεται σε ένα κενό χώρο. Η γέννησή του αναδιοργανώνει τη σχέση του ζευγαριού. Η μητέρα και ο πατέρας δεν βιώνουν απαραίτητα τη μετάβαση με τον ίδιο τρόπο και καλούνται να αναπτύξουν τη δική τους σχέση με το παιδί, αλλά και να δημιουργήσουν μια νέα κοινή ταυτότητα ως γονείς …
Αντωνία Καλουπτσή Συστημική Υπαρξιακή Ψυχολόγοςῆς ἱερᾶς νήσου Τήνου

