Στο δυσπρόσιτο νησάκι Δύσβατο, που στέκεται ανάμεσα στην Τήνο και την Άνδρο, ο Μιχάλης Σαλταμανίκας δεν έζησε απλώς τα καλοκαίρια της παιδικής του ηλικίας· σμιλεύτηκε από την ίδια την απομόνωση. Ως γιος του φαροφύλακα, πέρασε τα χρόνια από τα 7 έως τα 12 του δίπλα στον πατέρα του, σε έναν τόπο χωρίς ρεύμα και τηλέφωνο, όπου η καθημερινότητα οριζόταν από τον ήχο των γλάρων και το καθήκον της συντήρησης του φάρου.
Η Ζωή στον Βράχο Η πρόσβαση ήταν πάντα ένας άθλος. Με μια μικρή βάρκα, πατέρας και γιος διέσχιζαν τα επικίνδυνα ρεύματα του στενού, παλεύοντας με τα κύματα. Στον φάρο, οι μέρες κυλούσαν με ιεροτελεστία: το γυάλισμα των μπρούτζινων μερών, το κούρδισμα του μηχανισμού περιστροφής και η φροντίδα της δεξαμενής με το βρόχινο νερό. Το φαγητό ήταν απλό —όσπρια και παξιμάδια— όμως κάποιες στιγμές, όπως ένα πιλάφι με αυγά χήνας και βασιλικά καβούρια μετά από μια θαλασσοταραχή, έμεναν χαραγμένες στη μνήμη ως η απόλυτη πολυτέλεια.
Από τη Μοναξιά στην Τέχνη Για τον Μιχάλη, η μοναξιά δεν ήταν βάρος, αλλά σχολείο παρατήρησης. Το «παιχνίδι» του ήταν η επικοινωνία με τους γλάρους και η ανάγνωση μορφών στα σημάδια του σοβά στο ταβάνι. Αυτή η στενή επαφή με τα στοιχεία της φύσης και το μάρμαρο του φάρου έγινε το έναυσμα για τη μετέπειτα πορεία του. Η υπομονή που διδάχθηκε στον βράχο μεταφράστηκε σε καλλιτεχνική δημιουργία, οδηγώντας τον στην τέχνη της μαρμαρογλυπτικής.
Σήμερα, επιστρέφοντας στον φάρο, η συγκίνηση είναι διάχυτη. Αν και η φθορά του χρόνου είναι εμφανής, για το «παιδί του φάρου» αυτός ο βράχος παραμένει ένας ιερός τόπος — μια «εκκλησία» που του έμαθε ότι, αν πλησιάσεις τη δυσκολία με αγάπη, αυτή μεταμορφώνεται σε ομορφιά.