Σήμανε μωρέ Μάρκο για τελευταία φορά.
Προέτρεψα τον Μάρκο τον Ζάρπα που προσπαθούσε να ξεκρεμάσει τη γερασμένη καμπάνα του Αϊ Αρτέμη.
Ήταν ο πιο θλιμμένος ήχος που άκουσαν ποτέ τα αφτιά μου, καθώς αγκάλιαζε την εκκλησιά που του έδωσε φωνή, πέρασε μέσα απ΄ τις μεγάλες χαραγματιές του χαλασμού, φίλησε μια- μια τις πέτρες που τον στήριζαν, κοίταξε για τελευταία φορά το ξύλινο τέμπλο που αγκομαχούσε στο βάρος της καταστροφής και χύθηκε στο λαγκάδι.
Ο πονεμένος αντίλαλος σκέπασε το μουγκρητό του νερού που έτρωγε αχόρταγα το χώμα απ΄ τις βουλίστρες, αντιστάθηκε βασανιστικά στον δυνατό αέρα που προσπαθούσε να τον παρασύρει και έγινε ένα δάκρυ βουβό, ένα σφίξιμο στην ψυχή, ένα ΓΙΑΤΙ.
Η εκκλησία δεν άντεξε.
Κομματιασμένη εγείρε κοιτώντας τον ουρανό, αναζητώντας τον Θεό που χρόνια τώρα λάτρεψε, γυμνή απ΄ τα στολίδια της, χωρίς καντήλια και εικόνες, χωρίς τον Άγιο της.
Πόσες φορές η Παναγιά ξαπόστασε στο προσκυνητάρι του κατεβαίνοντας προς την χώρα 23 του Ιούλη.
Πόσες φορές πονεμένες ψυχές ανάψαν το καντήλι του αναζητώντας βοήθεια.
Πόσες φορές προστάτεψε Δυο χωριανούς και Τριανταρίτες που ανεβοκατέβαιναν στη χώρα για το μεροκάματο.
Πόσες φορές στη Χάρη του παραμονή και ανήμερα μάζευε γύρω του δεκάδες πιστούς.
Πόσα κρασιά να ήπιαμε αλλοτινοί και σημερινοί στην αυλή του.
Όλα αυτά γίνανε πια ανάμνηση.
Σβήσανε όπως ο ήχος της καμπάνας που θλιμμένα ξεψύχησε κατηφορίζοντας την λαγκαδιά.