Τι κοινό έχει ένας καπετάνιος που μικρός δεν αγαπούσε τη θάλασσα, ένας διακεκριμένος σεφ που ξεκίνησε να γίνει πληροφορικάριος, ένας εκπαιδευτικός που φουρνίζει ζυμωτά ψωμιά, ένας μηχανικός που βραβεύτηκε για τα κρασιά του κι ένας εστιάτορας που ξεκίνησε την καριέρα του στα μπετά και έφτασε στους Χρυσούς Σκούφους;
Του Παναγιώτη Κακολύρη*
Στην καρδιά ενός μη τυπικού φθινοπώρου, όπου ο ήλιος έλαμπε καλοκαιρινά και η ιδέα του μπάνιου στη θάλασσα αμύνονταν αποτελεσματικά της ημερολογιακής ένδειξης, βρεθήκαμε στην Τήνο σ’ ένα ενδιαφέρον όσο και διαφορετικό workshop. Στόχος ήταν να ορίσουμε βιωματικά μια έννοια που εδώ και λίγο καιρό συζητούμε και προσεγγίζουμε μέσα από διαφορετικές αφετηρίες o καθένας μας: τη μη τυπική αριστεία. Μια έννοια που αναφέρεται στην ανάδειξη και αξιοποίηση του ταλέντου, σε μια περίοδο που η αναζήτησή του αποτελεί μείζονα πρόκληση, όχι μόνο για τον καθένα μας ξεχωριστά, αλλά και για τις επιχειρήσεις, και τελικά την ίδια τη χώρα. Διότι δεν είναι ότι «δεν υπάρχει πλέον ταλέντο στην Ελλάδα», όπως υποστηρίζουν με ευκολία πολλοί. Από κεκτημένη ταχύτητα συνεχίζουμε να εφαρμόζουμε τα παραδοσιακά μοντέλα αξιολόγησης στα οποία εκπαιδευτήκαμε. Και εκεί προφανώς δεν χωράμε όλοι στα ίδια κουτάκια. Όσοι περισσεύουν όμως, συνεχίζουν τα έχουν πολύτιμες δεξιότητες που πηγαίνουν χαμένες όσο κάποιος δεν τις ανακαλύπτει. Αυτό το χαμένο ταλέντο ωστόσο απειλεί πράγματι την αναπτυξιακή προοπτική της χώρας που χρειάζεται εσωτερικές δυνάμεις για καλύψει τα μεγάλα κενά της δεκαετούς κρίσης.